Ciała dwójłomne, to takie, którego parametry optyczne uzależnione są od kierunku propagacji światła. Światło padając na ośrodek dwójłomny dzieli się na określone fale własne, które odznaczają się prostopadłymi położeniami polaryzacji. Jeżeli już powstaną fale o kształcie elipsy, to ciało zwie się środowiskiem w sposób eliptyczny dwójłomnym. Unikalnym przypadkiem dwójłomności na sposób eliptyczny jest dwójłomność kołowa. Ośrodki z tą dwójłomnością nazywają się ośrodkami optycznie aktywnymi. Kiedy fala trafiająca na taki ośrodek jest spolaryzowana liniowo, czyli posiada on płaszczyznę polaryzacji, to następuje skręcenie kierunku polaryzacji. Dwójłomność kołową ciała jednolitego można wymusić poprzez wytworzenie w nim strumienia indukcji magnetycznej (efekt Faradaya). Na długości l obiektu położonego w polu magnetycznym ma miejsce wymuszone wspólne przesuniecie fazowe o kąt g, kołowo spolaryzowanych fal własnych. Stwarza to zmianę azymutu położenia polaryzacji fali wychodzącej w odniesieniu do azymutu fali wejściowej o kąt zwinięcia G=g/2. Jeśli fala rozchodzi się po linii indukcji magnetycznej, to ważna jest funkcja: G=VdB. W efekcie Zeemana spostrzega się separację linii spektralnych źródła fali świetlnej w ciele zamieszczonym w polu magnetycznym na składowe o różnych częstotliwościach.